Τα μέσα ενημέρωσης του καθεστώτος στη Βενεζουέλα δημοσίευσαν απόσπασμα με τον Νικολάς Μαδούρο να διαβάζει κείμενο του 1902, όπου γινόταν λόγος για παραίτηση και απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Το υλικό αυτό αναπαρήχθη από διάφορους λογαριασμούς στο διαδίκτυο και στη συνέχεια ενισχύθηκε με την ανακοίνωση της αποφυλάκισης 13 πολιτικών κρατουμένων. Σύμφωνα με τον αναλυτή και πολιτικό σύμβουλο Νέλσον Μεντόσα Μπλάνκο, επρόκειτο για μια «δοκιμή αντίδρασης (globo de ensayo) ώστε να ανιχνευθούν υποστηρίξεις ή εσωτερικές ρωγμές».
Ο αναλυτής, κάνοντας τη μιντιακή ανάγνωση του γεγονότος στην Εθνοσυνέλευση την Παρασκευή 22 Αυγούστου 2025, υπογράμμισε: «Ο Μαδούρο δεν ανακοινώνει την έξοδό του· παίζει το παιχνίδι του Σιπριάνο Κάστρο: προσποιείται θυσία για να παρουσιαστεί ως ηρωική μορφή υπό πολιορκία, να κερδίσει χρόνο και να δοκιμάσει αντιδράσεις. Η διακήρυξη είναι ρητορικό εργαλείο επιβίωσης και όχι πράξη πολιτικού αλτρουισμού».
Ο Μαδούρο μοίρασε όπλα σε πολίτες, υποστηρικτές του καθεστώτος (milicias) για να αντισταθούν σε περίπτωση επίθεσης από τις ΗΠΑ, όπως είπε
Ο Νικολάς Μαδούρο υπενθύμισε τη διακήρυξη του 1902 του Σιπριάνο Κάστρο, στρατιωτικού και πολιτικού, που κυβέρνησε επτά χρόνια έως το 1908, όταν ο αντιπρόεδρος Χουάν Βισέντε Γκόμες εκμεταλλεύτηκε το ταξίδι του στη Γερμανία και τον ανέτρεψε με πραξικόπημα στις 19 Δεκεμβρίου 1908. Ο Μεντόσα τόνισε ότι «μια επιλεγμένη εκδοχή ή κομμένο στιγμιότυπο αυτού του βίντεο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πειστικό επικοινωνιακό υλικό για όσους καταναλώνουν μόνο αποσπάσματα, δημιουργώντας την εντύπωση πως ο Μαδούρο μιλάει για τον εαυτό του και όχι για τον Κάστρο».
Στη διακήρυξη του 1902, ο Κάστρο υποσχόταν να εγκαταλείψει την εξουσία και να απελευθερώσει πολιτικούς κρατούμενους. Ο Μαδούρο διάβασε αυτό το κείμενο, το οποίο διαδόθηκε αμέσως, όμως ο Μεντόσα Μπλάνκο το περιγράφει ως καθόλου αθώο χειρισμό, με ιστορικό και στρατηγικό υπόβαθρο που πρέπει να διαβαστεί με «μάτια αλεπούς».
Υπογραμμίζει ότι ο Μαδούρο «εκτοξεύει μια ισχυρή ιδέα (παραίτηση/απελευθέρωση) για να μετρήσει εσωτερικές αντιδράσεις (στρατού, συμμάχων, αντιπολίτευσης, βάσης). Αν εντοπίσει υποστηρίξεις ή ρήγματα, προσαρμόζει την τακτική του».
Παράλληλα, κατά την εκτίμηση του Μεντόσα, ο Μαδούρο καταφεύγει σε «συναισθηματικό υπολογισμό: επικαλείται τον εθνικιστικό και θυματικό φαντασιακό, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως “συνεχιστή της ιστορικής αντίστασης” απέναντι στις αυτοκρατορίες». Στην επιλογή του να φέρει στο παρόν τη διακήρυξη του Κάστρο του 1902 διαβάζει κανείς, κατά τον αναλυτή, «ένα μήνυμα προς την εσωτερική ελίτ: τους υπενθυμίζει ότι, στην ιστορία της Βενεζουέλας, οι πολιορκημένοι ηγέτες παίζουν το χαρτί της θυσίας, αλλά στην πραγματικότητα γαντζώνονται στην εξουσία και κερδίζουν χρόνο».
Το ιστορικό πλαίσιο
«Ανοίγω τις πόρτες όλων των φυλακών της Δημοκρατίας για τους πολιτικούς κρατούμενους που εξακολουθούν να βρίσκονται σε αυτές», διάβασε ο Μαδούρο από τη διακήρυξη — απόσπασμα που διαδόθηκε ευρέως και ενισχύθηκε λίγες ώρες αργότερα, όταν ο δημοσιογράφος Βλαντιμίρ Βιγιέγκας, αδελφός του υπουργού Ερνέστο Βιγιέγκας, ανακοίνωσε την απελευθέρωση και αποφυλάκιση 13 πολιτικών κρατουμένων, προσθέτοντας ότι «σε λίγο ο Ενρίκε Καπρίλες θα δώσει λεπτομέρειες μέσα από τα κοινωνικά του δίκτυα».
Οι απελευθερωθέντες είναι: «Αμέρικο ντε Γκραθία, Βίκτορ Χουράδο, Αρέλις Οχέδα Εσκαλάντε, Μάιρα Κάστρο, Ντιάνα Μπερίο, Μαργαρίτα Ασσένσα και Γκόρκα Καρνεβάλι» με πλήρη ελευθερία, ενώ σε κατ’ οίκον περιορισμό εστάλησαν οι: «Ραφαέλ Ραμίρεζ, Πέδρο Γουανίπα, Νταβίντ Μπαρόσο, Βαλεντίν Γκουτιέρεζ Πινέντα και Ναμπίλ Μααλούφ».
Πηγή: Infobae.
