Ο πρόεδρος της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, αποκάλυψε ότι διαδραμάτισε ενεργό ρόλο ως μεσολαβητής στη διεθνή διαδικασία διαλόγου για την πολιτική κρίση στη Βενεζουέλα, πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2024.
Σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, ο Πέτρο ανέφερε ότι η παρέμβασή του περιλάμβανε συναντήσεις στην Μπογκοτά με εκπροσώπους των κυβερνήσεων της Ευρώπης, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βενεζουέλας και της Κολομβίας, καθώς και τη συμμετοχή της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης.
Ο Κολομβιανός πρόεδρος πρότεινε τη δημιουργία μιας κοινής μεταβατικής κυβέρνησης για τη Βενεζουέλα, εμπνευσμένης από την ιστορική εμπειρία του κολομβιανού Εθνικού Μετώπου, και επέκρινε τόσο την απουσία ελεύθερων εκλογών όσο και τις επιπτώσεις του διεθνούς αποκλεισμού στη γειτονική χώρα.
«Συμμετείχα ενεργά αναζητώντας έναν εθνικό διάλογο στη Βενεζουέλα και διαμεσολάβησα κάπως μεταξύ της κυβέρνησης Μαδούρο και εκείνης του Μπάιντεν πριν από τις εκλογές», δήλωσε ο Πέτρο, εξηγώντας τον ρόλο του στις διαπραγματεύσεις. Σύμφωνα με την περιγραφή του, οι πολυμερείς συναντήσεις στην Μπογκοτά είχαν ως κύριο στόχο την άρση των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στη Βενεζουέλα και στον Νικολάς Μαδούρο, τη δημιουργία συνθηκών ταχείας πολιτικής αποκλιμάκωσης και τη διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών το συντομότερο δυνατό.
Ο Κολομβιανός πρόεδρος τόνισε ότι ο στόχος της διαμεσολάβησης ήταν «να επιτευχθεί η άρση των κυρώσεων κατά της Βενεζουέλας και του Μαδούρο, το άνοιγμα ενός κλίματος ταχείας αποκλιμάκωσης της πολιτικής σύγκρουσης και η πραγματοποίηση ελεύθερων εκλογών το συντομότερο».
Ωστόσο, ο Πέτρο εξέφρασε τη λύπη του ότι αυτοί οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν: «Δεν υπήρξε άρση του αποκλεισμού της Βενεζουέλας, δεν επέτρεψαν τη συμμετοχή της Κορίνα, δεν αφαίρεσαν την επικηρυγμένη τιμή για το κεφάλι του Μαδούρο και οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες». Κατά την άποψή του, «δεν είναι ελεύθερες οι εκλογές σε μια χώρα που βρίσκεται υπό αποκλεισμό».
Ο Πέτρο αμφισβήτησε τη διεθνή στρατηγική που υιοθετήθηκε για την επίλυση της κρίσης στη Βενεζουέλα και υπερασπίστηκε την αξία μιας εναλλακτικής οδού, βασισμένης στην κολομβιανή εμπειρία των μέσων του 20ού αιώνα. «Πιστεύω ότι η στρατηγική ήταν λανθασμένη για μια πολιτική λύση και ότι ήταν πιο πολύτιμη εκείνη που, σύμφωνα με την κολομβιανή εμπειρία, στην περίοδο βίας των μέσων του 20ού αιώνα, δημιουργήθηκε· μια πρόταση που δεν μπορεί να επιβληθεί, αλλά μπορεί να τεθεί στο τραπέζι», σημείωσε.
Ο πρόεδρος διηγήθηκε ότι παρουσίασε στην κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν, σε μέλη της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης και στον Νικολάς Μαδούρο την πιθανότητα εγκαθίδρυσης μιας κοινής κυβέρνησης, «κατά το πρότυπο του κολομβιανού Εθνικού Μετώπου, για ένα διάστημα που θα επέτρεπε την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και στη συνέχεια τη διεξαγωγή πραγματικά ελεύθερων εκλογών».
Αναφερόμενος στην κολομβιανή ιστορία, ο Πέτρο υπενθύμισε ότι «η κολομβιανή εμπειρία έβαλε τέλος στη δεκαετή βία, με περισσότερους από 300.000 νεκρούς αγρότες, κατά τον εμφύλιο ανάμεσα σε φιλελεύθερους και συντηρητικούς από το 1948 έως το 1957».
Σύμφωνα με την πρότασή του, μια συμφωνία κοινής διακυβέρνησης θα μπορούσε να τεθεί σε δημοψήφισμα ή να παρουσιαστεί ως μονομερής κρατική δήλωση ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών. Ωστόσο, αναγνώρισε ότι η πρωτοβουλία δεν προχώρησε: «Σε ορισμένους από την αντιπολίτευση άρεσε· σε ορισμένους από την κυβέρνηση δυσαρέστησε. Πρότεινα να τεθεί η συμφωνία σε δημοψήφισμα ή σε μονομερή κρατική δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη, αλλά τελικά δεν υλοποιήθηκε».
Ο Πέτρο αναφέρθηκε επίσης στη σύσταση μιας διεθνούς λατινοαμερικανικής επιτροπής, αποτελούμενης από το Μεξικό, τη Βραζιλία και την Κολομβία, για να διευκολύνει τη μεσολάβηση. Παρ’ όλα αυτά, απέδωσε την αποτυχία των διαπραγματεύσεων στον «επικρατούντα σεχταρισμό και στη βιασύνη του Μπάιντεν», που εμπόδισαν την επίτευξη μιας διαπραγματευμένης λύσης.
Αξιολογώντας τα αποτελέσματα, ο Κολομβιανός πρόεδρος προειδοποίησε: «Η διάσταση απόψεων, οι θολωμένες εκλογές, η εμβάθυνση του αποκλεισμού και τώρα η ξένη ένοπλη απειλή τινάζουν στον αέρα μια πολιτική λύση που πρέπει να προέλθει από τον λαό της Βενεζουέλας». Ο Πέτρο επέμεινε ότι «κάθε φορά που στην κοινωνική πολυπλοκότητα της Βενεζουέλας επιχειρείται ο αποκλεισμός ενός πραγματικού τμήματος του πληθυσμού, η πιθανότητα πολιτικής λύσης απομακρύνεται».
Ο πρόεδρος προειδοποίησε για τους κινδύνους μιας βίαιης επέμβασης στη Βενεζουέλα και τις πιθανές επιπτώσεις της για την περιοχή. «Η βίαιη αποδόμηση του σημερινού βενεζουελάνικου κράτους θα φέρει την ενίσχυση ομάδων και ενόπλων συμμοριών που θα επιδιώξουν έλεγχο εδαφών. Το σενάριο της σημερινής Λιβύης και της Μέσης Ανατολής θα γίνει πιο κοντινό», τόνισε.
Ο Πέτρο αμφισβήτησε επίσης την ιδέα μιας “χειρουργικής” επέμβασης τύπου Παναμά, υπενθυμίζοντας ότι «στον Παναμά υπήρξαν χιλιάδες νεκροί» και ότι σήμερα υπάρχουν «χιλιάδες ένοπλοι και στις δύο πλευρές των συνόρων», με συμφέροντα στον έλεγχο εδαφών και παράνομων οικονομιών, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της πετρελαϊκής οικονομίας.
«Οι παράνομες οικονομίες μπορούν να συντηρήσουν ένοπλες ομάδες και ακόμη και στρατούς αρκετά ισχυρούς ώστε να κατακερματίσουν την επικράτεια και το κράτος — όχι μόνο στη Βενεζουέλα αλλά και στην ίδια την Κολομβία», πρόσθεσε.
Απέναντι σε αυτά τα σενάρια, ο Πέτρο επανέλαβε την αντίθεσή του σε οποιαδήποτε λύση δεν προκύπτει μέσω διαλόγου και επιδιώκει την επιβολή ενός τομέα εις βάρος της εξόντωσης του άλλου. «Γι’ αυτό αντιτίθεμαι σε λύσεις που δεν είναι αποτέλεσμα διαλόγου και που επιδιώκουν τη νίκη ενός τομέα μέσω του αφανισμού του άλλου», υπογράμμισε.
Ο Κολομβιανός πρόεδρος επικαλέστηκε το μάθημα του φιλελεύθερου–συντηρητικού εμφυλίου πολέμου στην Κολομβία, τονίζοντας ότι «οι πολιτικές αποκλεισμού και βίαιης κατάργησης της διαφοράς δεν οδηγούν πουθενά. Μετά τους 300.000 δολοφονημένους στην Κολομβία, υπήρξε διάλογος και μια κοινή κυβέρνηση που τουλάχιστον κατάφερε να τερματίσει μια περίοδο βίας».
Πηγή: Infobae.
