Ο Αργεντινός μουσικός και συνθέτης Λάλο Σίφριν πέθανε σε ηλικία 93 ετών στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως επιβεβαίωσε ο αμερικανικός ιστότοπος Variety. Ο θάνατός του σημειώθηκε την Πέμπτη, κλείνοντας μια μακρά και επιτυχημένη καλλιτεχνική πορεία, αναγνωρισμένη παγκοσμίως. Αιτία του θανάτου του ήταν η πνευμονία, η οποία τον είχε οδηγήσει σε νοσηλεία και εξελίχθηκε σε θανατηφόρες επιπλοκές.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση τόσο στην Αργεντινή όσο και στη διεθνή σκηνή, όπου το όνομα του Σίφριν έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής. Η απώλεια του συνθέτη σηματοδοτεί την εξαφάνιση μιας από τις σημαντικότερες μορφές της αργεντίνικης – και παγκόσμιας – σύνθεσης.
Μόλις δύο μήνες πριν τον θάνατό του, είχε παρουσιάσει νέα σύνθεσή του στο Palacio Libertad, πλάι στον Ροντ Σέιτζτμαν, διακεκριμένο συνθέτη και πιανίστα γνωστό για τη σύνθεση κλασικής συμφωνικής μουσικής με στοιχεία κινηματογραφικής επένδυσης. Η συμφωνία, με τίτλο «¡Viva la Libertad!», ερμηνεύτηκε από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Εμμανουέλ Σίφερτ.
Το έργο παρουσιάστηκε ως φόρος τιμής στο ανθεκτικό πνεύμα των Αργεντινών, υμνώντας την επιμονή ως οικουμενική αξία.
Ο Σίφριν διέγραψε μια διεθνή σταδιοδρομία που τον κατέταξε ανάμεσα στους σπουδαιότερους συνθέτες κινηματογράφου και τηλεόρασης. Ένα από τα σπουδαιότερα έργα του ήταν η σύνθεση του εμβληματικού θέματος της σειράς Mission: Impossible, με τον χαρακτηριστικό συγκοπτόμενο ρυθμό που έγινε σήμα κατατεθέν τόσο της τηλεοπτικής σειράς όσο και της κινηματογραφικής της μετεξέλιξης. Πέρα από αυτό, συνέθεσε μουσική για εμβληματικές παραγωγές όπως Harry el Sucio (Ο βρώμικος Χάρι), Bullitt, The Cincinnati Kid, Mannix, Starsky & Hutch και Tango του Κάρλος Σάουρα.
Η χρυσή του εποχή εκτείνεται από τη δεκαετία του 1960 έως και εκείνη του 1970, περίοδος κατά την οποία η ικανότητά του να συνδυάζει διαφορετικά μουσικά είδη και ύφη τον εκτόξευσε στη φήμη, τόσο στο Χόλιγουντ όσο και στην αμερικανική τηλεόραση. Οι μουσικές του επενδύσεις προσέδωσαν ταυτότητα και χαρακτήρα σε έργα που σήμερα θεωρούνται κλασικά, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή επιρροή του στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας.
